مراقبت موقت یعنی برای مدتی کوتاه، کس دیگری جای شما مراقبت کند تا شما نفسی تازه کنید: به کار خودتان برسید، دکتر بروید، بخوابید یا سفری کوتاه بروید.

چند شکل دارد:

  • یکی از بستگان یا دوستان چند ساعت در هفته یا یک آخر هفته جای شما بماند.
  • مراقب یا پرستاری که دستمزد می‌گیرد، روزی چند ساعت یا چند شب به خانه بیاید.
  • سالمند چند روز در هفته به مرکز روزانه برود.
  • اقامت کوتاه، مثلاً یکی دو هفته، در سرای سالمندان.

بسیاری از مراقبان از این کار احساس گناه می‌کنند. ولی مراقبی که خودش از پا بیفتد، نمی‌تواند مراقبت کند. استراحتِ منظم کمک می‌کند مدت بیشتری و با حوصلهٔ بیشتر کنار عزیزتان بمانید. برای خود او هم دیدن آدم‌های تازه و تغییر برنامه معمولاً خوب است.

پیش از آنکه خسته و ناچار شوید برنامه‌اش را بریزید. با یکی دو ساعت شروع کنید تا هر دو عادت کنید، و برای کسی که جای شما می‌آید برنامهٔ روز، داروها و شماره‌های لازم را بنویسید.