بله، طبیعی است. بیشتر کسانی که از عزیزی مراقبت می‌کنند، هم‌زمان چند احساس دارند: محبت، خستگی، کلافگی، دل‌تنگی برای زندگی پیشین، و گناه از داشتنِ همین احساس‌ها. این‌ها با هم جمع می‌شوند و هیچ‌کدام دیگری را باطل نمی‌کند.

احساس گناه معمولاً از یک توقع می‌آید: «باید همه‌چیز را خودم و بی‌نقص انجام بدهم.» هیچ‌کس نمی‌تواند. مراقبتِ خوب یعنی مراقبتی که بشود ماه‌ها و سال‌ها ادامه‌اش داد، و این بدون استراحت و کمک نمی‌شود.

چند قدم کوچک:

  • به یک نفر بگویید چه حالی دارید: دوست، خواهر یا برادر، یا مشاور.
  • یک کار مشخص را به دیگری بسپارید. «می‌توانی پنجشنبه‌ها دو ساعت پیش مادر بمانی؟» بهتر از «کسی کمکم نمی‌کند» جواب می‌گیرد.
  • هر روز زمانی کوتاه فقط برای خودتان داشته باشید، حتی بیست دقیقه.
  • خواب، غذا و وقت دکترِ خودتان را عقب نیندازید.

اگر بیشتر روزها غمگین یا بی‌حوصله‌اید، خوابتان به‌هم ریخته، یا می‌ترسید کنترلتان را از دست بدهید و به عزیزتان تندی کنید، این دیگر خستگی ساده نیست و باید کمک بگیرید: با پزشک یا مشاور صحبت کنید. می‌توانید با «صدای مشاور» بهزیستی (۱۴۸۰) هم تماس بگیرید.