بسیاری از کسانی که زوال عقل (دمانس) دارند، نزدیک غروب و سر شب گیج‌تر، نگران‌تر یا بی‌قرارتر می‌شوند: راه می‌روند، می‌خواهند «به خانه بروند» یا زود از کوره در می‌روند. به این حالت بی‌قراری عصرگاهی می‌گویند.

دلیلش کاملاً روشن نیست. خستگیِ انباشتهٔ روز، به‌هم‌خوردن ساعت درونی بدن، کم شدن نور و زیاد شدن سایه‌ها، و خستگی و بی‌حوصلگی اطرافیان در پایان روز، همه می‌توانند نقش داشته باشند.

این کارها معمولاً کمک می‌کند:

  • ساعت بیداری، غذا و خواب را هر روز ثابت نگه دارید.
  • کارهای مهم مثل حمام و دکتر را صبح انجام دهید.
  • روزها او را به نور آفتاب و کمی پیاده‌روی ببرید و چرت روز را کوتاه کنید.
  • پیش از تاریک شدن هوا چراغ‌ها را روشن کنید.
  • عصرها خانه را آرام کنید: تلویزیون خاموش یا کم‌صدا، رفت‌وآمد کمتر.
  • ناهار را وعدهٔ اصلی کنید و شام را سبک‌تر؛ عصر به بعد چای و قهوه ندهید.
  • کاری آرام‌بخش پیدا کنید: موسیقی دلخواهش، ورق زدن آلبوم عکس، قدم زدن کوتاه با هم.

هنگام بی‌قراری بحث نکنید و نگویید «اینجا خانهٔ توست». آرام بمانید، حرفش را تأیید کنید و حواسش را به چیز دیگری ببرید.