در همهٔ زندگی، و بهویژه در سالمندی، ارتباط پزشک و بیمار بسیار ضروری است. صحبت کردن دربارهٔ سلامتتان یعنی اینکه از حال جسمی، عاطفی و ذهنی خود بگویید. اگر بدانید نشانهها را چطور شرح دهید و نگرانیهایتان را چطور مطرح کنید، در مراقبت از سلامتتان شریکی متخصص خواهید داشت.
هر نشانهای دارید به پزشک بگویید
نشانهها گواه بیماری یا اختلالی در بدناند. نمونههایش درد، تب، توده یا برآمدگی، کم یا زیاد شدن وزن بیآنکه دلیلش روشن باشد، و سخت خوابیدن است.
نشانههایتان را روشن و کوتاه شرح دهید. توضیح شما به پزشک کمک میکند مشکل را تشخیص دهد. معاینهٔ بدنی و آزمایشهای پزشکی اطلاعات ارزشمندی میدهند، ولی نشانههای شماست که پزشک را به راه درست میبرد.
پزشک از شما میپرسد نشانهها از چه زمانی شروع شده است، چه ساعتی از روز پیش میآید، چقدر طول میکشد (چند ثانیه؟ چند روز؟) و چند بار پیش میآید. میپرسد به نظرتان حالتان بدتر شده یا بهتر، و آیا این نشانهها شما را از بیرون رفتن یا انجام کارهای معمولتان باز میدارد.
پیش از تماس با پزشک، برای یادآوری، برخی از نشانههایتان را یادداشت کنید. اینکه به سبب برخی نشانههای جسمی یا روحی نگران باشید، نشانهٔ ضعف نیست. روراست گفتنِ آنچه تجربه میکنید هم به معنای شکایت کردن نیست. پزشک باید بداند چه حسی دارید.
دربارهٔ نشانههایتان اینها را از خود بپرسید
- نشانههای من دقیقاً چیست؟
- آیا نشانهها همیشگی است؟ اگر نیست، چه وقتهایی آنها را تجربه میکنم؟
- آیا کاری که میکنم نشانهها را بهتر میکند؟ یا بدتر؟
- آیا نشانهها بر کارهای روزانهام اثر میگذارد؟ بر کدامیک؟ چطور؟
از همهٔ داروهایتان بگویید
داروها ممکن است بر هم اثر بگذارند و این، عوارض ناخوشایند و گاه خطرناک میآورد. پزشک باید از همهٔ داروهایی که مصرف میکنید باخبر باشد؛ از جمله داروهای بدون نسخه و داروهای گیاهی یا مکملهای گیاهی. فهرستی تهیه کنید یا همه را با خود به دیدار پزشک ببرید. قطرههای چشمی، ویتامینها و ملینها را فراموش نکنید.
هر چند وقت یک بار، هر حساسیت به دارو یا واکنشی را که داشتهاید برای پزشکتان شرح دهید. بگویید کدام داروها برایتان مناسب است. مطمئن شوید پزشک شمارهٔ تلفن داروخانهای را که از آن دارو میگیرید دارد. برگهٔ «ردیابی داروها» میتواند به شما کمک کند.
دربارهٔ داروی تازه باید از پزشکتان بپرسید.
از عادتهایتان به پزشک بگویید
پزشک برای اینکه بهترین خدمت را به شما بدهد، باید شما را بهعنوان یک فرد بشناسد و بداند زندگیتان چگونه است. ممکن است از شما بپرسد کجا زندگی میکنید، چه میخورید، چگونه میخوابید، هر روز چه کارهایی میکنید، از چه فعالیتهایی لذت میبرید و رابطهٔ جنسیتان چگونه است. ممکن است بپرسد آیا سیگار میکشید و آیا نوشیدنی الکلی یا گازدار مینوشید. با پزشکتان روراست و صادق باشید. این گفتوگو به او کمک میکند وضع پزشکی شما را کامل بفهمد و بهترین گزینههای درمانی را پیشنهاد کند.
نگرانیهای دیگر زندگی را هم در میان بگذارید
سلامت شما بر بخشهای دیگر زندگیتان اثر زیادی دارد. پزشک ممکن است از شما بپرسد زندگیتان چگونه میگذرد. این پیچیده و مبهم نیست. دانستن آنچه در زندگی شما میگذرد ممکن است از نظر پزشکی سودمند باشد. بگذارید پزشک از هر تغییر بزرگ یا استرس در زندگیتان باخبر باشد؛ مانند طلاق یا درگذشت دوستی عزیز.
لازم نیست وارد جزئیات شوید. ممکن است بخواهید چیزی مانند این بگویید: «شاید برایتان سودمند باشد بدانید که خواهرم پس از آخرین دیدار من با شما درگذشت» یا «من بهتازگی ناچار شدم خانهام را بفروشم و همراه دخترم جابهجا شوم.»
اگر بیمار شوید، ممکن است دربارهٔ مراقبت از خودتان نگرانیها یا خواستههایی داشته باشید. اگر دربارهٔ انتخابهایتان پرسشی دارید، از پزشکتان بپرسید. میتوانید خواستههایتان را در سندهای قانونی مشخص کنید. در کل، بهترین زمان برای صحبت با پزشک دربارهٔ این موضوعها وقتی است که هنوز نسبتاً سالم هستید.
بیمهٔ درمانی و بیمهٔ درمانی خصوصی ممکن است این گفتوگوها با پزشک را پوشش دهند. یک راه برای پیش کشیدن این موضوع این است که بگویید: «نگرانم که اگر خیلی بیمار شوم و احتمالاً بهتر نشوم، در بیمارستان چه پیش میآید. میتوانید به من بگویید که در آن صورت، در کل چه پیش میآید؟»
اگر به رفتن به جایی با کمک بیشتر فکر میکنید
تصمیم سخت دیگری که بسیاری در این سالها با آن روبهرو میشوند این است که آیا به جایی بروند که کمک بیشتری در دسترسشان باشد یا نه؛ این جا بیشتر وقتها یک مرکز اقامتی است. اگر در فکر چنین جابهجایی هستید، پزشک میتواند با توجه به سلامت و شرایط دیگرتان به شما کمک کند تصمیم بگیرید و خوب و بدِ کار را بسنجید. او ممکن است بتواند شما را به یک مددکار اجتماعی یا یک نهاد محلی معرفی کند که در پیدا کردن مرکز اقامتیِ همراه با کمک یاریتان کند.
