پدر و مادرها معمولاً نمی‌گویند که کاری برایشان سخت شده است؛ نمی‌خواهند نگرانتان کنند یا استقلالشان را از دست بدهند. برای همین باید خودتان ببینید. یک نشانهٔ تنها چیزی را ثابت نمی‌کند؛ آنچه مهم است تغییر نسبت به گذشته و تکرار آن است.

در خانه چه ببینید

  • خانه‌ای که همیشه مرتب بود، نامرتب یا کثیف شده است.
  • در یخچال غذای مانده و تاریخ‌گذشته هست، یا تقریباً خالی است.
  • قابلمهٔ سوخته، یا اجاق و شیر آبی که باز مانده است.
  • نامه‌ها و قبض‌های بازنشده روی هم جمع شده است.
  • لامپ‌های سوخته یا وسیله‌های خراب، مدت‌هاست همان‌طور مانده است.

در خودِ او چه ببینید

  • لاغر شده یا لباس‌ها به تنش گشاد شده است.
  • لباس تکراری می‌پوشد یا به نظافتش مثل همیشه نمی‌رسد.
  • کبودی یا زخمی دارد که توضیحش را نمی‌دهد؛ شاید زمین خورده است.
  • هنگام راه رفتن به دیوار و مبل تکیه می‌کند، یا از صندلی سخت بلند می‌شود.
  • داروها مانده، یا زودتر از موعد تمام شده است.

در حافظه و حال‌وحوصله

  • یک سؤال یا یک خبر را چند بار تکرار می‌کند.
  • قرارها و وقت دکتر را فراموش می‌کند.
  • در راهی آشنا سردرگم شده است.
  • کارهایی را که دوست داشت کنار گذاشته است: مسجد، دیدار دوستان، باغچه.
  • بی‌حوصله، غمگین یا زودرنج شده است.

در پول و رانندگی

  • قبضی را دو بار پرداخته یا اصلاً نپرداخته است.
  • پولی به غریبه‌ها داده، یا از تماس‌ها و پیامک‌های مشکوک حرف می‌زند.
  • روی ماشین خط‌وخش تازه هست یا در رانندگی مردد شده است.

وقتی دور هستید

از پشت تلفن همه‌چیز پیدا نیست. از کسی که او را می‌بیند بپرسید: همسایه، سرایدار، دوست قدیمی، مغازه‌دار محل. وقتی به دیدنش می‌روید، چند روز بمانید، نه چند ساعت؛ در یک دیدار کوتاه هر کسی می‌تواند ظاهر را نگه دارد.

بعد چه کنیم

اگر چند نشانه را با هم دیدید:

  • با خودش حرف بزنید، آرام و بدون سرزنش: «دیدم قبض‌ها مانده؛ می‌خواهید با هم نگاهشان کنیم؟»
  • وقت معاینه بگیرید. بسیاری از این تغییرها دلیل درمان‌شدنی دارند.
  • از یک کمک کوچک شروع کنید. قدم‌های اول را بخوانید.

و به یاد داشته باشید که نامرتب بودن خانه یا متفاوت بودن سلیقه، به‌تنهایی نشانهٔ نیاز به کمک نیست. او حق دارد به شیوهٔ خودش زندگی کند.