هیچ نشانهٔ تکی جواب قطعی نمی‌دهد. به تغییرها و تکرارشان نگاه کنید. این‌ها نشانه‌هایی‌اند که باید جدی گرفت:

  • چند بار زمین خورده یا کبودی‌هایی دارد که توضیحی برایش نیست.
  • داروها را جا می‌اندازد یا دو بار می‌خورد.
  • اجاق یا شیر آب باز مانده، یا قابلمه سوخته است.
  • در محلهٔ آشنا راه را گم کرده است.
  • لاغر شده، یخچال خالی است یا غذای مانده در آن هست.
  • خانه، لباس یا نظافتش مثل همیشه نیست.
  • قبض‌ها مانده یا پولی به غریبه‌ها داده است.

«تنها نماندن» هم همیشه به معنای جابه‌جایی نیست. میان «کاملاً تنها» و «همیشه کسی کنارش» راه‌های زیادی هست: سر زدن هر روزهٔ یکی از فرزندان یا همسایه، تماس تلفنی در ساعت ثابت، کسی که چند ساعت در روز بیاید، مرکز روزانهٔ سالمندان، یا امن‌تر کردن خانه.

پیش از هر تصمیمی با خودش حرف بزنید و نظر پزشکش را بپرسید. بعضی از این نشانه‌ها دلیلِ درمان‌شدنی دارند؛ مثل تداخل داروها، عفونت، افسردگی یا ضعف بینایی.