معمولاً با یک اتفاق شروع می‌شود: زمین خوردن، بستری شدن، یا دیدن خانه‌ای که مثل همیشه مرتب نیست. ناگهان می‌فهمید پدر یا مادرتان به کمک نیاز دارد و نمی‌دانید از کجا شروع کنید. این راهنما قدم‌های اول را به‌ترتیب می‌گوید.

اول، خوب نگاه کنید

پیش از هر تصمیمی ببینید چه کاری برایش سخت شده است. «دیگر نمی‌تواند تنها بماند» خیلی کلی است؛ «از پله سخت پایین می‌آید و داروها را قاطی می‌کند» دو چیز مشخص است که برای هر کدام راهی هست.

یکی دو هفته، آنچه می‌بینید یادداشت کنید: غذا خوردن، حمام، دارو، راه رفتن، خرید، قبض‌ها، حال و حوصله. نشانه‌های نیاز به کمک بیشتر را بخوانید.

با خودِ او حرف بزنید

این مهم‌ترین قدم است و بیشتر خانواده‌ها از آن می‌گذرند. دربارهٔ او، بدون او تصمیم نگیرید. بپرسید خودش چه چیزی را سخت می‌بیند، از چه نگران است و چه کمکی را می‌پذیرد.

  • با پرسش شروع کنید، نه با راه‌حل: «این روزها چه کاری برایتان سخت‌تر شده است؟»
  • بپرسید چه چیزهایی برایش مهم است: ماندن در خانهٔ خودش؟ مسجد رفتن؟ آشپزی خودش؟ کمک باید همین‌ها را نگه دارد.
  • اگر گفت «چیزی لازم ندارم»، اصرار نکنید. موضوع را باز بگذارید و چند روز بعد برگردید.

با پزشک صحبت کنید

بسیاری از تغییرهایی که به حساب سن می‌گذاریم، دلیلِ درمان‌شدنی دارند: تداخل داروها، کم‌خونی، کم‌کاری تیروئید، افسردگی، عفونت، ضعف بینایی یا شنوایی. یک معاینهٔ کامل بگذارید و، اگر خودش بخواهد، همراهش بروید. فهرست همهٔ داروها را هم ببرید.

خانواده را خبر کنید

پیش از آنکه همهٔ بار روی دوش یک نفر بیفتد، خواهرها و برادرها و نزدیکان را در جریان بگذارید. یک نشست خانوادگی کمک می‌کند همه یک تصویر داشته باشند و هر کس کاری را بردارد. راهنمای نشست خانوادگی را بخوانید.

از یکی دو کار مشخص شروع کنید

کوچک شروع کنید؛ هم پذیرفتنش برای او آسان‌تر است و هم ادامه دادنش برای شما.

  • ایمنی خانه: نور بیشتر، برداشتن قالیچهٔ لغزنده، دستگیره در حمام.
  • دارو: یک جعبهٔ تقسیم دارو و فهرستی از داروها روی یخچال.
  • غذا و خرید: خرید هفتگی، یا پختن چند وعده و گذاشتن در یخچال.
  • تماس روزانه: یک تلفن در ساعت ثابت.
  • اطلاعات ضروری: شماره‌ها و مدارک، یک‌جا. پوشهٔ اطلاعات ضروری را آماده کنید.

آنچه نباید فراموش شود

  • او بزرگ‌سال است. نیاز به کمک، حق تصمیم‌گیری را از کسی نمی‌گیرد. کمک یعنی او بتواند زندگی خودش را ادامه دهد، نه اینکه شما زندگی‌اش را اداره کنید.
  • هر کاری را که خودش می‌تواند، خودش انجام دهد. حتی اگر کندتر باشد. کاری که از دست کسی گرفته شود، توانش هم کم‌کم می‌رود.
  • از همان اول به خودتان هم فکر کنید. مراقبت ممکن است سال‌ها طول بکشد. کاری را بپذیرید که بتوانید ادامه‌اش بدهید.