سازمان جهانی بهداشت سالمندستیزی را سه چیز می‌داند که بر پایهٔ سن رخ می‌دهد: کلیشه (شیوهٔ فکر کردن ما)، پیش‌داوری (احساس ما) و تبعیض (رفتار ما).

نمونه‌هایش را هر روز می‌بینیم:

  • با سالمند بلند و شمرده، مثل بچه، حرف زدن؛
  • در مطب، حرف زدن با همراه به‌جای خودِ او؛
  • «از شما گذشته» گفتن دربارهٔ کار، درس، ورزش یا ازدواج؛
  • هر درد و ناراحتی را به حساب سن گذاشتن و پیگیری نکردن؛
  • تصمیم گرفتن برای او بدون پرسیدن از خودش.

سالمندستیزی فقط از بیرون نیست. گاهی خودمان هم باورمان می‌شود که «دیگر از من گذشته است» و از کاری که می‌توانیم، دست می‌کشیم. به گفتهٔ سازمان جهانی بهداشت، این نگاه با سلامت بدتر و تنهایی بیشتر همراه است.

اگر با شما این‌طور رفتار شد، حق دارید آرام و روشن بگویید: «لطفاً با خودم صحبت کنید» یا «دوست دارم خودم تصمیم بگیرم».