بیشتر جاها شصت‌سالگی را آغاز سالمندی می‌دانند. سازمان جهانی بهداشت در آمارهایش از «افراد شصت‌ساله و بالاتر» حرف می‌زند و برنامه‌های سالمندی در ایران هم از همین سن شروع می‌شود. بعضی کشورها ۶۵ سالگی را ملاک می‌گیرند.

این عدد قراردادی است برای آمار و برنامه‌ریزی، نه توصیف حال شما. سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که «سالمندِ نمونه» وجود ندارد: یک هشتادساله ممکن است توان بدنی و ذهنی بسیاری از سی‌ساله‌ها را داشته باشد و دیگری در همان سن به کمک نیاز پیدا کند.

پس آنچه مهم است وضع سلامت و شیوهٔ زندگی است، نه شمارهٔ شناسنامه.