کار، سال‌ها به روزهای شما نظم می‌داد: ساعت بیداری، آدم‌هایی که می‌دیدید و حسِ به‌دردخور بودن. با بازنشستگی این سه با هم می‌روند و طبیعی است که ماه‌های اول کمی سردرگم باشید.

لازم نیست همهٔ روز را پر کنید. کافی است در هفته‌تان این سه چیز باشد:

  • کاری برای تن: پیاده‌روی صبحگاهی، نرمش، باغچه.
  • کاری در جمع: دیدار ثابت با دوستان، کلاس، مسجد، گروه کتاب‌خوانی، کانون بازنشستگان.
  • کاری که برایتان معنا دارد: یاد دادن آنچه بلدید، کار داوطلبانه، نگهداری از نوه‌ها به اندازه‌ای که خودتان می‌خواهید، نوشتن خاطره‌ها، یا هنری که همیشه عقب افتاده بود.

یک ساعت بیداری ثابت و یکی دو قرار ثابت در هفته، ستون برنامه می‌شود و بقیه خودش شکل می‌گیرد. اگر دلتان می‌خواهد کار کنید، کار پاره‌وقت یا مشاوره در رشتهٔ خودتان هم راهی است. عجله نکنید؛ پیدا کردن آهنگ تازهٔ زندگی چند ماه زمان می‌خواهد.