بازنشستگی، رفتن فرزندان، از دست دادن همسر یا دوستان و سخت‌تر شدن رفت‌وآمد، همه می‌تواند آدم را تنها کند. این احساس میان هم‌سالان شما بسیار رایج است و گفتنش به دیگران عیب نیست.

آنچه معمولاً کمک می‌کند، برنامه‌های کوچک و ثابت است:

  • هر روز زمانی را برای تماس با یک نفر بگذارید: تلفن، پیام یا تماس تصویری.
  • هفته‌ای یک برنامهٔ ثابت در جمع داشته باشید: پیاده‌روی گروهی در بوستان، مسجد، کلاس، یا جلسهٔ کتاب‌خوانی.
  • کاری برای دیگران بکنید. کار داوطلبانه یا یاد دادن چیزی که بلدید، هم‌صحبت تازه می‌آورد.
  • با همسایه‌ها سلام‌وعلیک را بیشتر کنید؛ نزدیک‌ترین آدم‌ها همان‌ها هستند.
  • اگر گوش یا چشمتان مثل گذشته یاری نمی‌کند، برایش کاری بکنید؛ خوب نشنیدن آدم را بی‌سروصدا از جمع کنار می‌کشد.

اگر تنهایی با غم همیشگی، بی‌اشتهایی، بی‌خوابی یا بی‌علاقگی به همه‌چیز همراه شده و بیش از دو هفته مانده است، با پزشک صحبت کنید؛ ممکن است افسردگی باشد و برایش درمان هست.