برای بسیاری از مردم کنار گذاشتن رانندگی یعنی از دست دادن استقلال. اگر این را در نظر داشته باشید، گفت‌وگو بهتر پیش می‌رود.

  • اول خودتان ببینید. چند بار کنارش بنشینید. نشانه‌های نگران‌کننده این‌هاست: خط‌وخش‌های تازه روی ماشین، گم کردن راه آشنا، دیر واکنش نشان دادن، رد کردن چراغ یا تابلو، و بوق زدن‌های دیگران.
  • زمان و جای خوب انتخاب کنید. دونفره و در آرامش؛ نه جلوی جمع و نه درست پس از یک اتفاق.
  • از نگرانی خودتان بگویید. «نگرانم شب‌ها که دید سخت‌تر است اتفاقی بیفتد» بهتر شنیده می‌شود تا «شما دیگر نمی‌توانید رانندگی کنید».
  • همه یا هیچ نکنید. گاهی کافی است رانندگی در شب، بزرگراه، ساعت شلوغ یا هوای بارانی کنار گذاشته شود.
  • جایگزین را آماده کنید. تاکسی اینترنتی که خودتان برایش بگیرید، نوبت‌بندی فرزندان برای خرید و دکتر، آژانس آشنای محله. تا رفت‌وآمدش تأمین نباشد، «رانندگی نکن» یعنی «در خانه بمان».
  • از پزشک کمک بگیرید. معاینهٔ چشم و مرور داروها گاهی مشکل را حل می‌کند، و حرف پزشک را بسیاری راحت‌تر می‌پذیرند.

انتظار نداشته باشید با یک گفت‌وگو تمام شود. فرصت بدهید خودش به این تصمیم برسد؛ تصمیمی که خودش بگیرد پایدارتر است.