هر بار همان جواب کوتاه و آرام را بدهید، بدون «همین الان گفتم». کسی که زوال عقل دارد یادش نمیماند که پرسیده و جواب گرفته است. تکرارش از قصد یا لجبازی نیست.
چند کار کمک میکند:
- نگرانی پشت سؤال را پیدا کنید. «ساعت چند است؟» شاید یعنی «دیرم نشده؟» و «کی میرویم؟» شاید یعنی «اینجا آرام نیستم». به همان احساس جواب بدهید: «همهچیز مرتب است، من کنارتان هستم.»
- جواب را جلوی چشم بگذارید. یک ساعت بزرگ و خوانا، تقویم دیواری، یا برگهای روی یخچال: «دکتر: سهشنبه. مریم میبَرَد.»
- حواسش را به کاری ببرید. تا کردن حولهها، آب دادن گلدان، یک لیوان چای، یا حرف زدن از خاطرهای که دوست دارد.
- ببینید چیزی آزارش نمیدهد؟ گرسنگی، تشنگی، درد یا نیاز به دستشویی گاهی به شکل سؤالهای تکراری بیرون میآید.
و هوای خودتان را هم داشته باشید. شنیدن یک سؤال برای بار دهم هر کسی را کلافه میکند. اگر صدایتان دارد بالا میرود، چند دقیقه از اتاق بیرون بروید و نفسی بکشید؛ این هم بخشی از مراقبت است.