لازم نیست زندگی‌نامه بنویسید. از یک صحنه شروع کنید: خانه‌ای که در آن بزرگ شدید، نخستین روز کار، یک سفر، بوی آشپزخانهٔ مادرتان.

  • همان‌طور بنویسید که حرف می‌زنید. خاطرهٔ خوب نثر ادبی نمی‌خواهد؛ جزئیات می‌خواهد: نام‌ها، رنگ‌ها، قیمت‌ها، حرف‌هایی که زده شد.
  • هر بار یک خاطره. هفته‌ای یک صفحه، در یک سال کتابچه‌ای می‌شود.
  • از بهانه‌ها کمک بگیرید. یک عکس قدیمی، یک ترانه یا یک وسیلهٔ خانه خاطره را بیدار می‌کند.
  • ترتیب مهم نیست. هر چه یادتان آمد بنویسید؛ بعداً می‌شود مرتبش کرد.
  • اگر نوشتن سخت است، بگویید. با گوشی صدایتان را ضبط کنید، یا برای فرزند یا نوه تعریف کنید تا بنویسد.

خاطره‌های شما برای خانواده ارزش دارد؛ چیزهایی را در خود دارد که در هیچ کتابی نیست. بنیاد فرهنگ سالمندی هم در جشنوارهٔ ادبی آفتابگردان بخشی را به خاطره‌نویسی سالمندان اختصاص داده بود. دربارهٔ جشنوارهٔ آفتابگردان بخوانید.